به گزارش خبرنگار جهان نیوز، اما از بزرگترین مشکلاتی که وزارت ارشاد سید محمد حسینی با آن سر و کار داشت عدم تخصص مدیرانی بود که در نقاط کلیدی این وزارتخانه حساس منصوب شده بودند.شاید از مهمترین شاخصه های مدیریت در وزارت ارشاد علیرغم داشتن تعهد، تخصص در زمینه مدیریتی بود آنچه حلقه گمشده مدیران فعلی وزارت ارشاد است.
نیم نگاهی به برخی مدیران منصوب شده در معاونت های مختلف ارشاد اعم از هنری،فرهنگی،سینمایی و …می تواند شاهد این مدعا باشد.شخصی در جایگاه مدیریت موسیقی کشور قرار می گیرد که سابقه مدیریتی وی اداره تالار برزگ وزارت کشور بوده است و بس.کسی در جایگاه حوزه چاپ کشور قرار می گیرد که مسئول دفتری وزیر در دانشگاه پیام نور از شاخص ترین سوابق وی بوده است.سکان معاونت فرهنگی در اختیار کسی است که یک جلد کتاب هم ننوشته و بالاخره سکان معاونت هنری در اختیار کسی است که هیچ سابقه فرهنگی هنری از وی قبل از روی کار آمدن در ارشاد بر عهده نداشته است.وصف معاونت سینمایی هم ناگفتنی است چرا که چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است.
انتصابهای بدون تخصص در وزارت ارشاد از هشدارهایی است که هم اکنون وزیر جدید فرهنگ و ارشاد اسلامی بایستی جدی بگیرد.بسیاری از گزینه هایی که هم اکنون گمانه زنی می شود اگرچه افرادی فرهیخته و متعهد هستند اما جایگاههایی که برای این افراد مطرح می شود بدون درنظر گرفتن تخصصشان است.هرچند امیدوراریم مدیرانی انتخاب شوند که نیاز به آزمون و خطا نداشته باشند که بخش عمده ای از شکاف میان هنرمندان و معاونت هنری در دولت سابق عدم تجربه مدیریتی و صدور بخشنامه ها و طرح هایی بود که بدلیل ناپختگی یا نیمه کاره ماند و یا ناقص اجرا شد که ضررهای هنگفتی را متوجه سرمایه های هنری کشور کرد.
امید می رود عملکرد وزارت ارشاد دولت یازدهم فقط عملکرد آماری نباشد که خروجی مهم است نه گفتن آمار از روی کاغذ!
هرچند دولت پیش اهتمام زیادی برای تولید آثار هنری ارزشی داشت اما بدلیل استفاده از هنرمندان آماتور برای تولید این آثار چندان موفق نبود و اثر شاخصی را در این زمینه نمی توان نام برد.قطعا مدیران جدید هنری کشور در ابتدای امر بایستی شکاف ایجاد شده را از بین برده و هنرمندان حرفه ای کشور را که خانه نشین شده اند به عرصه هنر برگردانده و به کمک آنها و همراه با هنرمندان جوان، هنر اصیل ایرانی اسلامی و هنر واقعی ارزشی را که نیاز واقعی جامعه هست را به منصه ظهور برساند.