از ابتدای سال 1373 هنرستان مرحوم طالب پور املش در دو گروه فنی و حرفه ای و کاردانش هنرجو ( دانش آموز ) ثبت نام می کرد که در سال 1382 این دو گروه تفکیک پیدا کرده و یکی در هنرستان طالب پور بنام کار و دانش و دیگری در هنرستان شهید رجائی املش بنام فنی و حرفه ای هنرجو ثبت نام می کرد که برای آماده کردن هنرستان شهید رجائی که قبلاً دبیرستان شهید رجائی بود حدود یک ماه فرصت داشتیم و شخص بنده بعنوان هنر آموز یا مدرس رشته ی برق در هنرستان طالب پور مشغول به خدمت بودم و تبدیل کردن دبیرستان به هنرستان به من واگذار شد یعنی آماده کردن کارگاههای برق و کامپیوتر و غیره حدود 45000000 ریال بدون تجهیزات هزینه برداشت که من در طی این یک ماه تبدیل وضعیت را انجام داده و رئیس اداره وقت آقای حسن حبیبی پور به من فرمودند که شما تبدیل وضعیت دبیرستان به هنرستان را انجام داده و هزینه را در اسرع وقت به شما پرداخت میکنیم تا امتیاز فنی و حرفه ای برای املش پابرجا بماند سپس آقای حسین بادفر بعنوان رئیس اداره به نمایندگی وقت آن زمان آقای حاج داود حسن زادگان انتخاب شد که من این هزینه را بعد از 21 ماه با همکاری مساعدت آمیز آقای حسین بادفر توانستم دریافت کنم سپس بنده با کش و مکش های فراوان آن موقع و مسئول حراست آقای ابراهیم پاکنهاد که چندان به تمایل من بعنوان معاون فنی هنرستان نداشتند بنده بعنوان معاون فنی هنرستان شهید رجائی که هیچ گونه از لحاظ مالی برایم ارزشی نداشت انتخاب شدم ( سال های 83-84 ) ، علاوه بر معاونت حدود 8 ساعت تدریس فی سبیل الله در طول 2 سال برای هنرستان داشتم . رئیس هنرستان وقت آقای حسین رمضانیان که دبیر تاریخ بود بعدها با آمدن نماینده ی دیگر در سطح منطقه جناب آقای اسدالله عباسی با کمک و همکاری حامیان خود در املش آقای الیاس جعفری را به عنوان رئیس اداره آموزش و پرورش املش انتخاب کردند . آن موقع انتخاب مدیر در هنرستان بصورت برگزاری انتخابات در داخل هنرستان بود که آقای الیاس جغفری ، رستم فلاح ( داستان همسایگی )را که دبیر راهنمایی بود با همکاری حامیان آقای اسدالله عباسی در املش بعنوان مدیر هنرستان انتصاب کرد که با پیگیری های اینجانب که بعنوان معاون فنی در هنرستان بودم و همکاران فنی که خودشان را کاندیدای انتخابات کرده بودند توانستیم با همکاری و زحمت های شبانه روزی و با همکاری اداره ی کل آموزش و پرورش استان گیلان ، انتخابات را در داخل هنرستان برگزار کنیم که همکاران فنی پیشنهاد را به من واگذار کرده که شما کاندید مدیریت بشوید که با رأی گیری در آن انتخابات بنده با 13 رأی و آقای فلاح با 15 رأی با همکاری و مساعدت رئیس اداره به مدیریت هنرستان انتخاب شد . البته لازم بذکر است که همان روز یک سری از افراد تخلفاتی نیز انجام دادند . در آن زمان آقای باقر پیلوا بعنوان کارشناس مسئول آموزش قبل از جلسه رأی گیری اعلام کرد که هرکس با هر رأی پیروز این انتخابات بشود یا نشود نظر اصلی با رئیس اداره است که مدیر را انتخاب میکند که بعد از انتخابات ضیافت کباب در داخل هنرستان با حضور رئیس اداره به مرحله اجرا درآمد که من در آن موقع از معاونت کنار رفته بدون اینکه استعفای خودم را اعلام دارم و به این نتیجه رسیدم که مدیریت انتصاب آن از روی شایسته سالاری و متخصص بودن نیست بلکه بر روی روابط میباشد و تمایل به مدیریت با ضرر مالی من فقط در جهت پیشبرد کیفیت آموزشی مطلوب و غیره همراه بود . بعد از من آقای محمد محمد جانی دبیر ادبیات باز هم باهمکاری آقای پیلوا و پاکنهاد و حامیان آقای عباسی بعنوان معاون فنی هنرستان انتخاب شد . سپس بعد از آقای رستم فلاح که بازنشسته شد آقای علیرضا سبزعلی پور دبیر زیست شناسی بعنوان مدیر هنرستان در زمان نمایندیگی آقای اسداله عباسی انتخاب شد . لازم بذکر است که مدیران و معاون فنی هنرستانها با توجه به آیین نامه باید در رشته فنی تحصیل کرده باشند نه رشته عمومی . اما بحث اصلی ، هنرستان شهید رجائی با نام فعلی الآن که حداقل بیش از 40 سال از تأسیس ان میگذرد از سال 83 این هنرستان بعنوان مدارس تخریبی جزء آیین نامه ادارا کل نوسازی مدارس استان گیلان قرار گرفت که تا کنون اقدامی برای ساخت آن صورت نگرفته است و من مشکل اصلی را ضعف مدیران داخلی در اداره آموزش و پرورش املش می بینم که همیشه یک مشت حرف را به ما تحویل می دهند و در عمل هیچ . اما این هنرستان با کمبود تجهیزات بسیار زیاد گریبانگیر آن میباشد و تجهیزاتی را که من آن موقع بعنوان معاون فنی و از اداره کل آموزش و پرورش با زحمت های خود شخص بنده چون مدیر هنرستان آن زمان آقای حسین رمضانیان دبیر تاریخ بوده و اطلاعات فنی ایشان در حد متوسط بود ، توانستم از اداره کل آموزش و پرورش استان گیلان دریافت کنم تا به امروز تجهیزات جدیدی از اداره کل به ما تعلق نگرفته و اگر باشد در حد بسیار بسیار اندک میباشد .کارگاه برق ما از لحاظ تجهیزات سیم پیچی ، صنعتی , p l c در حد صفر بوده ، کارگاه کامپیوتر فارغ از چند سیستم سالم و نیاز مبرم حداقل به 8 سیستم جدید و نداشتن اینترنت و شبکه در هنرستان میباشد . مسئولین ما در اداره در این زمینه بی تفاوت بوده و هر زمان به آنها مراجعه میکنیم می فرمایند ، بودجه نداریم و در جلسات شورای دبیران ما شرکت نکرده ، اما میشود با تمهیداتی این مشکلات در حدود 10میلیون تومان را حل کرد ، فرزندان این مرز و بوم چه گناهی کرده اند که باید چوب ضعف مدیران داخلی را بخورند و این وضعیت تا کی باید ادامه داشته باشد ؟ درست است هنرستان تخریبی است اما هنر آموزان ( مدرسان ) و هنرجویان ( دانش آموزان ) چه گناهی کرده ایم که در یک هنرستان فرسوده با درها و میزهای شکسته ، کلاسهای کثیف و تابلوهایی که من از سال 83 خریده بودم و تا الان هست و باطل شده ، ناودانی های پاره و شکسته ، سقف های سوراخ شده ، لوله بخاری های درهم و برهم و فقط این را بگویم که میز مدرس را که آهنی ساخته بودم از سال 82 تا الان بعنوان یک چیز استاندارد باقی مانده است . در حال حاضر معاونین هنرستان هر دو در رشته ادبیات هستند ( معاون فنی و آموزشی) اما میشود با هزینه اندکی بعضی از مشکلات حاد این هنرستان را حل کرد که هیچ توجهی از طرف مسئولین اداره و هنرستان به آن نمیشود و نتوانستیم در طی این سالها رشته های جدید در هنرستان ایجاد کنیم .
موضوع بعدی پست انبارداری به هنزستان تعلق می گیرد اما انباردار ابلاغ انبارداری هنرستان شهید رجائی را دارد ولی در جای دیگری خدمت میکند ، پست سرپرست بخش چندین سال است که به ما تعلق میگیرد اما داستان آن نیز معلوم نیست . تحویل دادن و گرفتن وسایل در کارگاهها توسط هنرجویان صورت می گیرد که سختی های زیادی را بدنبال خود دارد . هنرجویان ما برروی تخته و 4 عدد تابلوی برق که من در سال 83 از اداره آموزش و پرورش کل گرفته بودم ، به فعالیت های کارگاهی خود ادامه میدهند . آیا دراین عصر هنرجویان کارهای برقی سه فاز خود را باید بر روی تخته انجام دهند یا تابلوی هوشمند ؟
دو سال پیش ، رشته الکترونیک در هنرستان دخترانه مرحوم حقانی با همکاری اداره ، شروع به ثبت نام هنرجو کرد اما مسولین در اداره نتوانستند آن رشته در املش پابرجا نگه دارند و فقط 5 هنرجو ثبت نام کرد دلیل امر این است که اگر یک فرد متخصص در آن رشته و در آن هنرستان و بعنوان مشاور حدا قل در زمان ثبت نام قرار می گرفت ، مطمئن باشد اکه این رشته در املش دایر می شد و همه می دانند که امروزه پایه و اساس تمامی وسایل بر روی رشته الکترونیک سوار است و شاخه های متعدد آن .
اکثر تجهیزات و امکانات تا هنرستان شهید قاسمی رودسر و غیره میرسد ولی به املش نمیرسد دلیلش چیست؟ ضعف مدیریت در ادراه و معاونین آن . مسئولین در سطح شهر در یک جایگاه بسیار بسیار کوچک بنام هنرستان این همه دخل و تصرف دارند و هیچوقت به فکر کیفیت آموزشی و غیره نیستند و فقط جایگزین نیروهای خود می باشند و بیشتر مشکلات کشور ضعف مدیران داخلی بوده که در جایگاه خود قرار ندارند و بعبارتی متخصص نیستند چون کشور در تمامی فصول محصولات خودش را در هر زمینه تأمین میکند و درآمدهای کلان دیگر . هر سال این هنرستان دانشجویان زیادی را در رشته های برق ، کامپیوتر ، حسابدار ی ، معماری وارد دانشگاه می کند ، چه بصورت دولتی ( روزانه و شبانه ) و یا مؤسسات دانشگاهی غیر انتفاعی و دانشگاه آزاد در ابتدا بصورت کاردانی و در ادامه اکثراً کارشناسی نیز می گیرند و آمار آن از سال 82 به بعد موجود است ، اما تقدیر و تشکر آنها که هر سال در کانون معصومیه از طریق اداره انجام میگیرد همیشه از طریق دبیران عمومی بوده و یکسری افراد بخصوص و در آن لحظه هیچ توجهی به مدیر هنرستان یا هنرآموزان ( مدرسان ) دروس تخصصی آنها نمی شود ، اما مطلب آخر ، از فرماندار وقت شهرستان املش که بعنوان رئیس شورای آموزش و پرورش شهرسستان املش میباشد ، تأکید میکنم که بنده بعنوان شهروند ، انتقاد حق مسلم من است و مسئولین هم باید انتقاد پذیر بوده تا آرامش حاکم شود ، شدیداً به بررسی این موضوعات تمهیدات لازم را با عمل فراهم سازند در پایان از همه مسئولین نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران که خالصانه تلاش می کنند کمال تشکر و قدردانی را دارم .
به امید روزی که شایسته سالاری و تخصص بر روابط برتری یابد .
(اصغررحمتی/کارشناسی برق – عضو نظام مهندسی ساختمان گیلان و مدرس در دانشکده های دولتی و مؤسسات دانشگاهی غیر انتفاعی)
گزارش تصویری:
