این روزها خبر تخریب پل کیازنیک املش در بسیاری از سایتها پخش شد و عکس پراید گیر کرده در پایین پل عکس تیتر روزنامه های کشور شد.
برخی سایتها و کانالها این پل را ساخته دو دهه اخیر معرفی کردند و ربطش دادند به بیسوادی مهندسان و با پل چند صد ساله لگموج مقایسه کردند که البته اشتباه بود و این پل حدود نیم قرن از احداثش میگذشت.
بعضی از دوستان هم به اهمیت ارتباط منطقه لات لیل و حومه و اهمیت ارتباطش با املش پرداختند و بحث بر سر تقسیمات سیاسی منطقه بود که در جای خود اهمیت داشته و جای بحث دارد.
اما مسئله ای که اصلا به آن پرداخته نشد ستمی بود که در حق این سازه کهنه و خسته روا داشته شد، این پل شاید به چشم ما عادی و تکراری بود اما به نوعی نمادی بود برای شهر و یادگاری از دوران سازندگی دهه ۵۰ و شکل گیری شهری بنام املش که همه ما دیده ایم و میشناسیم.
در بارانهای سیل آسای حدود چهار سال پیش خطر کاملا احساس شد ، همان پایه پل نشست کرد و عرشه روی پل به شکل هفت تغییر شکل داد و فرو رفت و در همان زمان هم احتمال گسیختگی عرشه وجود داشت،اما بجای اینکه پایه های پل تقویت و با روش مناسب و اجرایی صحیح و هزینه بسیار کمتر از هزینه احداث پل این پایه تقویت و نگهداری شود ، بخش فرو رفته روی پل مجددا آسفالت و ناصافی بوجود آمده ترمیم شد و در واقع بار مرده بیشتری بر روی این ستون خسته و تغییر شکل داده گذاشته شد.
در این چند سال هم به حال خودش رها شد و مستعد تخریب با اولین سیل .
دلیل تخریب این پل شسته شدن زیر پایه های پل و واژگونی پایه ها بود ، چرا که بدلیل ارتفاع زیاد و دهانه بسیار زیاد مسیل ، آب به ستونها و دیگر اجزای پل فشاری وارد نمیکرد.
جای بسیار تاسف است که در شرایط اقتصادی فعلی مملکت نگهداری درستی از این پل انجام نشد و به تخریبش انجامید، در نتیجه امروز علاوه بر مشکلات تردد برای مردم منطقه که خود هزینه اقتصادی برای کشور خواهد داشت ، هزینه چند میلیاردی برای احداث پل جدید نیاز میباشد.
امید است که تجربه ای باشد برای مسئولین آینده تا بعد از احداث پل جدید به درستی از از آن محافظت و نگهداری شود تا به سرنوشت این پل دچار نشود.
با تشکر