ناصر ایمانی – اعتماد متقابل دولت و ملت، یکی از مهمترین سرمایه های اجتماعی برای اداره جامعه و حکومت است.
اگر اعتماد مردم به تصمیمات و رفتار دولت کاهش یابد و مردم به وعده های و تصمیمات اعلامی دولت در بخش های گوناگون بی اعتماد شوند، قدرت تصمیم گیری از مردم برای برنامه های خود از بین می رود.
مثلاً اگر مردم به اعلام دولت برای کاهش یا افزایش برخی نرخ ها و یا تعرفه ها و یا اجازه ورود و یا صادرات فلان کالا، بی اعتماد شوند، امکان برنامه ریزی برای فعالیت های اقتصادی مردم از بین می رود. بگذریم از اینکه مردم نه تنها باید به اجرای تصمیمات اعلامی دولت اعتماد کامل داشته باشند، بلکه باید رفتار آتی دولت از نظر مردم، قابل “پیش بینی” باشد. اما اگر دولتی رفتار قابل پیش بینی نداشته باشد و حتی مردم به اجرای تصمیمات از قبل اعلام شده دولت نیز بی اعتماد شوند، اداره جامعه با مشکلات بسیاری مواجه خواهد شد زیرا مردم در مقابل خود یک دولت ضعیف و متزلزل را مشاهده می کنند.
آخرین سلسله از تصمیمات اعلام شده دولت که متاسفانه جامعه عمل بخود نپوشید، اعلام وزیر محترم نفت برای تعیین قطعی سهمیه بندی در روز 29 خرداد ماه بود که نه تنها در این روز اعلام نشد، بلکه اعلام آن به آینده موکول شد! اگر به رفتار دولت طی دو ماه اخیر، فقط در مورد مقوله “بنزین” و سهمیه بندی آن نگاهی بیافکنیم، متاسفانه شاهد اطلاع رسانی بسیار ناقص و پر انتقاد هستیم.
صرفنظر از اینکه مصوبه قانونی مجلس در خصوص سهمیه بندی از ابتدای خرداد ماه تاکنون با یکماه تاخیر مواجه است، تصمیمات اعلامی دولت که در عمل اجرا نشد، به اعتماد عمومی لطمه فراوانی وارد کرد. اینگونه لطمات قابل اندازه گیری نیست اما آثار آن مخرب است. رفتار دولت باید در افکار عمومی، بیانگر یک دولت مقتدر و با ثبات بوده که تمامی تصمیمات آن با مطالعه و کارشناسی دقیق انجام می شود.