خبرگزاری بین المللی زنان (وفا) : بیکاری زن و مرد، شهر و روستا، شمال و جنوب نمی‌شناسد، بیکاری که برسد حتی کانون خانواده هم می‌لرزد، دلیل این مدعی شاخص‌های بیکاری و طلاق در دو استان شمالی گیلان و گلستان است که نشان می‌دهد این زنان در سال‌های اخیر علاوه بر اینکه بیکار‌تر شده‌اند با موارد طلاق بیشتری هم روبه‌رو بوده‌اند.

 براساس آمار مرکز آمار ایران از دهه 70 شاغل‌شدن زنان سرعت بیشتری گرفته و به دلیل وضعیت اقتصادی در خانواده، زنان سعی کرده‌اند پابه‌پای مردان در عرصه‌های بیرون از خانه مشغول به فعالیت باشند اما زنان در 12 استان کشور در دو سال 87 و 88 گرفتار بیکاری بیشتری شده‌اند.
به گفته امان‌الله قرایی، جامعه‌شناس بیکاری و سرخوردگی ناشی از آن در میان زنان که مدیریت درون خانه را برعهده دارند، می‌تواند یک عامل موثر در بروز طلاق باشد و این معضل در استان‌های شمالی بیشتر نمود دارد چراکه خانواده در این مناطق با فرهنگ کارکردن زن در بیرون از خانه رشد می‌کند و با بیکاری زنان بیشتر ضربه می‌خورند.
آمارها نشان می‌دهد استان‌های چهارمحال و بختیاری، مرکزی و خوزستان به ترتیب با 23، 21 و 18درصد بیکاری زنان در سال 88 استان‌های در رتبه‌های بالای بیکاری هستند. اما شدت وقوع طلاق در این استان‌ها چشمگیر نیست چراکه به گفته قرایی، جامعه‌شناس انتظاری هم برای کارکردن زنان در این استان‌ها نیست.
گرایش اشتغال به کار در میان زنان شمالی به دلیل مشارکت در فعالیت‌های کشاورزی امر غریبی نیست، اگرچه بیکاری در هر منطقه جغرافیایی سرخوردگی و استرس ناشی از آن را به دنبال دارد اما این زنان که با توجه به پیشینه خانوادگی عادت به حضور در فعالیت‌های خارج از خانه دارند در این وادی بیش از دیگر زنان در مخاطره تنش و مشکلات خانوادگی می‌شوند.
امان‌الله قرایی با اشاره به این موضوع معتقد است که بررسی وضعیت زنان نشان می‌دهد بی‌ثبات شدن وضعیت اقتصادی به خصوص در میان زنان شاغل باعث بروز تنش در میان خانواده می‌شود: «زمانی که زنان آن جایگاه اقتصادی که پیش از این داشته‌اند را از دست می‌دهند به این احساس می‌رسند که به خودی خود باعث از بین رفتن یکی از پایگاه‌های اقتصادی خانواده شده‌اند و این موضوع به ایجاد اختلاف‌هایی که با کانون خانواده در ارتباط است، منجر می‌شود. اینکه در گیلان و گلستان زنان با طلاق بیشتری درگیر هستند هم به دلیل وضعیت جغرافیایی این منطقه است. زنان در این استان‌ها عادت دارند از سپیده صبح با مشغول‌شدن در کارهای زراعی و کشاورزی تا کارهایی که در بیرون از خانه انجام می‌شود خود را مشغول کنند و بیکاری در میان این افراد که عادت به فعالیت دارند اثرات مخرب‌تری را برجای می‌گذارد.»
به اعتقاد قرایی داشتن شغل، یک عامل خود کنترلی است که موجب بازدارندگی و پیشگیری از وقوع دیگر مشکلات می‌شود: «زنان با فعالیت در مشاغل خود و ارتباط با محیط کاری به خودکنترلی بیشتری گرایش می‌یابند و این موضوع باعث می‌شود تا از دامن‌زدن به مسایل حاشیه‌ای که منجر به فروپاشی خانواده می‌شود، جلوگیری شود.»