بنزین و خودروهای حكومتی

دكتر حسن سبحاني – از جمله موارد بسیار مهم در توفیق و یا شكست طرح ها، برنامه های ملی توجه به افكار عمومی و بررسی جهاتی است كه در تنویر و توجیه آن موثر و ضروری است.

فلسفه این امر از آنجاست كه چنانچه افكار عمومی نسبت به دلایل و چرایی های مساله ای توجیه نباشد، حداقل برای توفیق آن برنامه ها همكاری نمی كند و بخصوص اگر احساس كند در عملیاتی شدن یك مقوله مهم كسانی یا نهادهایی هستند كه از امتیازاتی برخوردارند و نسبت به چرایی آن امتیازات اطلاع لازم را نداشته باشند و یا شرایط بنحوی باشد كه موضوعیت آن موارد اصولاً قابل توجیه نباشد قطعاً در توفیق موضوع مورد اجرا مشكلاتی را هم ساماندهی می نمایند. از این رو بر مسوولین مربوط به موضع سهمیه بندی بنزین فرض است كه نسبت به تنویر افكار و توضیح به افكار عمومی در خصوص بنزین خودروهای عمومی دولتی و حكومتی اقدام عاجل بعمل آورند. در این ارتباط اشاره به نكات ذیل ضروری است.
1. توضیح این معنی كه مسوولین و دست اندركاران حكومت در دستگاههای حكومتی و قوای سه گانه برای انجام وظایف قانونی خودشان نیازمند ملزوماتی از جمله خودرو هستند كه عمدتاً با بنزین كار می كند شاید بلاموضوع بنظر برسد لیكن لازم است انجام شود. در این ارتباط باید درباره تفاوت بین وقتی كه مسوولین و كارگزاران حكومتی با استفاده از خودرو جهت رفت و آمد شخصی خود اقدام می كنند یا وقتی كه در ایفای تعهدات و رسالت و وظایف قانونی خویش ناچارند از وسیله نقلیه استفاده كنند روشنگری شود تا خدای ناكرده ذهنیت كسانی از سرغفلت و یا عدم آگاهی به ماهیت امور حكومت گرفتار سوء برداشت های نادرست نشود و اخلاق و منش انسانی مردم در قضاوت راجع به موضوعات مبهم خدشه دار نگردد. زیرا، فكر می كنیم چنانچه برای افكار عمومی توضیح داده شود كه با استفاده از بنزین و خودرویی كه بنزین را مصرف می كند كارهایی در ارتباط و در راستای خدمت به عموم صورت می گیرد نه تنها ذهنیتی منفی نسبت به سهمیه خودروهایی كه كار حكومتی می كنند نخواهد داشت كه وجود آن را ضروری و لازم هم خواهند یافت.
2. مسوولین دولتی نباید به این دلیل كه خودروهای حكومتی باید سهمیه هایی داشته باشند از دقت و كنكاش در تعداد خودرو و میزان مصرف آن ها و مسایل دیگری كه مربوط به سوء استفاده احتمالی از خودرو دولتی یا حكومتی می شود غفلت نمایند به عبارت دیگر باید توضیح داده شود كه چند دستگاه خودرو حكومتی كه با آن ها كار عمومی مردم در قوای سه گانه و نیروهای نظامی و انتظامی و … سر و سامان پیدا می كند وجود دارد و آیا همه این خودروها روبراه هستند و یا به عنوان مثال بقول مسوولین دیوان محاسبات ده ها هزار خودروی فرسوده دولتی وجود دارد كه بدون اینكه در كار خدمت رسانی باشند دارای سهمیه بنزین هستند؟ و یا باید نحوه مواجهه با كسانی كه احتمالاً با خودروی دولتی كار شخصی و یا خدای ناكرده خانوادگی خود را تمشیت می كنند اطلاع رسانی شود تا مردم جامعه در ارزیابی های خود بین ضرورت انجام كار عمومی با خودروی حكومتی و عدم استفاده از خودروی حكومتی برای انجام كار شخصی به اشتباه نیفتند و در حالیكه دومی را محكوم می كنند اولی را ضروری و لازم دانسته مورد حمایت قرار می دهند.
3. ضرورت دارد اطلاع رسانی شود كه خودروهای دولتی از كدام سهمیه بنزین استفاده می كنند و چرا قیمت مصرفی بنزین آن ها همانند خودروهای شخصی و عمومی یكصدتومان است. آنچه در قانون بودجه سال 1386 مورد تذكر واقع شده آن است كه خودروهای دستگاههای اجرایی كشور نباید از طریق بنزین سهمیه استفاده كنند و قیمت بنزین مصرفی آن ها هم باید تعیین شود. بنظرما دولت باید بنزین را برای خودروهای خودش با قیمت بسیار بالاتری محاسبه كند تا این افزایش قیمت در كاهش مصرف خودروها موثر واقع شود و بودجه دستگاه از این حیث تحت فشار قرار گیرد. نباید چنین باشد كه دستگاههای دولتی فكر كنند سهمیه روزی ده لیتر را به ازاء هر خودرو می گیرند و قیمت آن همان یكصد تومان برای هر لیتر است. این سیاست باید عوض شود و آن ها بدانند كه اگر بدلایل ضروری و انجام امور عمومی حكومت، از بنزین بیشتری استفاده می كنند، پول بیشتری هم باید از بودجه خود بپردازند. این مقوله خود به كاهش مصرف آن ها كمك می كند و قضاوت عمومی ما درباره دولتی ها ساماندهی و اصلاح می نماید. مقوله ای كه در نهایت به توفیق طرح عظیم كاهش مصرف بنزین به میزان بیست میلیون لیتر در روز می انجامد.