وی طرح هجرت طلاب به منظور خدمات رسانی به مناطق محروم را طرح مناسبی دانست و افزود: روحانیون باید برای آگاه کردن مردم به امور شرعی و هدایت آنها در انجام واجبات دینی در روستاها حضوری فعال داشته باشند.

امام جمعه رشت وجود حوزه علمیه قم به عنوان مکانی برای تحصیل علاقمندان علوم دینی را فرصتی برای تربیت طلاب و آماده کردن آنها برای حضور در مناطق محروم و روستاها عنوان کرد.

وی در بخش دیگری از سخنانش با تاکید بر ضرورت اهتمام مدیران برای رفع معضل بیکاری، به نقش آفرینی بخش خصوصی برای برطرف کردن مشکل چای اشاره و ابراز امیدواری کرد با ورود بخش خصوصی، مشکلات کشاورزان چایکار برطرف شود.

آیت الله قربانی در ادامه گفت: شهرستان املش با نام آیت الله العظمی میرزاحبیب الله رشتی که از مراجع بزرگ دنیای اسلام است، عجین شده و این شخصیت برجسته در حوزه های علمیه بخصوص نجف، کاملاً شناخته شده است.

وی اضافه کرد: شایسته است برای این مرجع بزرگ عالم تشیع، دو کنگره بزرگداشت در قم و املش به طور جداگانه برگزار شود.

آیت الله قربانی همچنین خواستار تشکیل حوزه علمیه در املش شد.

حجت الاسلام احمد طیبی امام جمعه املش نیز در این دیدار، برگزاری کنگره نکوداشت آیت الله میرزا حبیب الله رشتی را یکی از خواسته های فرهیختگان این شهرستان ذکر و بیان کرد: اعضای طلاب بسیج شهرستان املش علاوه بر انجام امور دینی در منطقه، نسبت به احیای فرهنگ بسیج نیز اهتمام دارند.

به گزارش ایرنا بر اساس داده های تاریخی؛ میرزا حبیب الله املشی ملقب به میرزا حبیب الله رشتی به سال 1234 قمری در املش چشم به جهان گشود.

دوازده ساله بود که از املش به لنگرود و سپس به رشت عزیمت کرد تا بر اندوخته‏اش افزوده و پاسخی درخور پرسشهایش بیابد.

شیخ حبیب الله در پی آرمانی بلند راه هجرت پیش گرفت و عازم حوزه علمیه قزوین شد و نزد شیخ عبدالکریم ایروانی استادی عالی مقام حضور یافت. استادی که در فقه و اصول نامور و ممتاز عصر خود بود. شیخ حبیب الله هفت سال پیاپی از محضر ایشان بهره گرفت.

در 25 سالگی، سیراب از سرچشمه معارف دینی به مقام عالی اجتهاد نائل آمد و با نظر شیخ عبدالکریم ایروانی خود را مهیای سفر به املش کرد.

در سال 1259 قمری از قزوین به املش بازگشت و چهار سال مرجع امور دینی مردم بود. شیخ حبیب الله مجتهد املشی در سال 1263 قمری وارد نجف شد و در حلقه شاگردان فقیه کبیر شیخ محمد حسن نجفی (صاحب جواهر) به کامجویی نشست.

او تا سال 1266 قمری که سال وفات صاحب جواهر بود از کلاسش بهره برد و از آن فقیه نامور اجازه اجتهاد دریافت داشت.

پس از آن به درس شیخ اعظم انصاری دل بست و تا پایان زندگی پر افتخار شیخ اعظم از شاگردان ممتاز درس وی بود.

آثار میرزاحبیب الله در علم اصول، علم تفسیر، علم فقه و … جلوه‏گاه تلاش های شبانه روزی اوست که همچون گنجی به یادگار مانده است.

شب پنجشنبه چهاردهم جمادی الثانی 1312 قمری در نجف اشرف دعوت حق را اجابت کرد و در بارگاه امام متقین انتقال داده و در یکی از حجره های صحن مطهر علوی دفن شد.